|
شعرهای خیس خورده، شب برهنه، - و بخار نرم دهانت روی یخ کردگی احساسم - و تب لبخندی که مدام ذوب می کند، و شعرهای من که مدام خیس می شوند، نم نم نمک محو می شوند...
دود تلخ سیگارت خوب روی شعرهای خیس خورده ام می نشیند
دخترک سیاه می شود، و شب برهنه تر.
پ.ن: تو...دود تلخ ماربرو...من پ.ن۲:حوای بی حواس، دستای تو کجاس؟
یلدای من... نازنین بانوی نامهربانم، هی تو که دلم از جور زلفان سیاهت چون شب یلدا! دخترک رویاهای صورتی، یلدای من... جشن میلاد حریر خیال من، الماس تن تو مبارک پ.ن:مامان واسم زد: یلدا، دختر سیاه موی بلند بالا... یادگار نام وطن... میوه ی پاییز ایران... عروس زمستان... در راه است... او را بر سفره ی مهر بنشانیم و با نسل فردا پیوندش دهیم. ایرانی بودن را فراموش نکنیم. یلدا مبارک!
باخدیم دالیسیجا یار گئدنده
بیر یولدا دئدیم باخار گئدنده
باخدی قاپیدان کئچنده گولدو
بیلمیردی اورک اومار گئدنده
باغلاندی دیلیم اورکدن آمما
آز قالدی چئکم هاوار گئدنده
گئتمه گئدیسن ؟ یاواش – یاواش گئت
جانیم بیلی سن چیخار گئدنده
دؤندر گؤزونو خومار – خومار باخ
قویما منی ده ، خومار گئدنده
سن سیزلیگه دوزمگیم چتیندی
گل جانیمی آل قوتار گئدنده
سندن سورا عشقی نئیلیرم من
آل عشقینی ده آپار گئدنده
...
(هوشنگ جعفری)
پ.ن: اینو دوس دارم، خیلی.
پ.ن۲: ...
پ.ن۳:
توی شهری که تو هستی، ولی هیچکس نمی فهمه/دلم از همه گرفته، دل من با همه قهره
پ.ن۴:.... ......... ........... ... .
کلاغ ها همه از شاخه ها گریزانند، پ.ن:کارباتاید هم... پ.ن۲:این متن رو یکی از دوستام واسم ای میل کرده بود: "Life is short, break the rules, forgive sooner, love with true love, laugh without control and always keep smiling.. Maybe life is not the party that we were expecting, but in the mean time, we're here and we can still dance....." زندگي كوتاه است ، هنجار ها رو بشكنيد ، زودتر ديگران رو عفو كنيد، با عشقي واقعي مهر بورزيد، بي مهابا بخنديد و هميشه لبخند بزنيد شايد زندگي اون مهموني اي نباشه كه ما انتظار داريم، ولي فعلا كه اينجاييم و مي تونيم برقصيم ... پ.ن۳:همین!
روح باکره ی دخترک هرجایی بر پرده پرده ی سناریوی تنهایی شب نواخته می شد، پاهایی که نای رفتنش نبود، حرف هایی که مجال گفتنش نماند... و هیچ ها و هیچ ها و هیچ ها بر قامت خیابان های شهر خاکستری خون تف می کرد، بوق های مکرر ماشین های عبوری سکوت نم دار ذهنش را به هم می ریخت، نفس هایش بوی عرق خرزهره می داد، خسته بود. از پس لباس های تنیده بر تنش تکه ای از قلبش بیرون افتاده بود. -آرزو کرد کاش شب پرک می شد- ... نور چشم هایش را خیره کرد، سردی لبخندی انحنای لب هایش را به هم ریخت، سایه ی پشت سرش قد کشید و باز سوی پاهایش دوید... مرد مست سراسیمه ترمز کرد، دخترک، روی شیشه جلوی اتومبیل غرق خون بود... شب پرکی روی چراغ های روشن بال بال می زد... پ.ن:کارباتاید...خیلی بدی که نیستی پ.ن۲: بال زدن چقدر با بال بال زدن فرق داره، واسه یه پروانه. پ.ن۳:دلم گل بارون زده می خواد... پ.ن(۸/۲۵):بارون بارید
دلم می خوادت و انگار نه، حتما نمی فهمی! نمی گم دوری و سردی نمی نالم که بی دردی فقط انگار نه، حتما! نمی بینی،نمی فهمی... پ.ن:به قول الهه آنقدر که حوا شدم، آدم نشدی تو پ.ن۲: حرف هایم ته کشیده
تو به من طعنه زدی:"آخر دید" زندگی دور سر من چرخید تن من وسوسه ی سیب نداشت چشم های تو به من می خندید من اگر سیب نمی دزدیدم دستهای تو مگر اوج تمنای مرا می فهمید؟ یا گناهی به همین شیرینی توی حلقوم پر از وسوسه ات می لغزید اگر عصیان به سرت می افتاد پ.ن: به یاد صادق چوبک پ.ن۲: اگه اون سیب قرار نبود چیده شه چرا اونجا بود؟ پ.ن۳: شب پشت در است و ماه سرگردان است بی چتر نرو خانه پر از باران است از جانب من ببوس ماهی ها را یادت نرود کلید در گلدان است (جلیل صفر بیگی)
من دود تلخ ماربرو... چقدر از سیگار متنفرم پ.ن: بذار سر روی سینه م گریه سر کن (ایرج جنتی عطایی) پ.ن۲: لپ گلی عزیزم نه این وب جدیدت وا می کنه نه دیگه وب قبلی رو می نویسی؟ کجایی تو؟
یک حسی می گوید انگار دیوانه شده ام از همین امروز، از همین امروز که نیستی ولی مردم، همه می گویند بوده ام ازشان که می پرسم: شما خبر از مردی که دیروز در این کوچه باغ با من قدم می زد ندارید؟ سرشان را تکان می دهند، یک جوری نگاه می کنن انگار به زبان دیگری حرف می زنم انگار که تو وجود نداری یعنی آنها این جوری وانمود می کنند بعد هم راهشان را می کشند و می روند پی همان هر روزهای خودشان؛ پی همان دورهای باطل. ولی من می دانم که همه شان چقدر حسودی شان می شود حسودی شان می شود که من هر روز با تو در کوچه باغ قدم می زنم؛ شعر می خوانی،شعر می خوانم. می خندیم، سکوت می کنیم. این ها دچار تمام روزهایی اند که بی خودی شروع می شوند و می آیند و می روند و ...تمام می شوند. کجایی تو؟ دارم دیوانه می شوم. این مردم که جواب مرا نمی دهند، لا اقل تو قاصدکی بفرست...! پ.ن: خیلی وقت پیش توی وبلاگ کوره راه نوشته بودم این پست رو انگار قرار نیس بزرگ شم
پیکرم، چون یک قارچ سمی در دخمه ی نمور فراموشی ها و ذهنم، شرنگ طغیان بی ته افکار غبار آلود در این میان مانده ام تو خوب مطلق تا ابد پاک در این شیطان مجسم - در من - چه می کنی؟ پ.ن: سر به عصیان دارم...
|
About![]()
من غریبم و ذکر تو غریب. Archivesدی 1388آذر 1388 آبان 1388 مهر 1388 شهریور 1388 مرداد 1388 آذر 1387 خرداد 1387 اردیبهشت 1387 فروردین 1387 بهمن 1386 مهر 1386 شهریور 1386 مرداد 1386 تیر 1386 خرداد 1386 اردیبهشت 1386 فروردین 1386 بهمن 1385 Authors.: راج آبی :.venus girl Links
می خواستم بمانی...
انجمن آشیانه |